Under Cold Blue Stars

Broekieloos enkellopen

2006-12-11T18:47:00.000+01:00

Britney rinkink broekieloos met Paris

Dec 04 2006 09:50:52:270AM - (SA)

Los Angeles. – Haar halslyn het gesak, sy rinkink die hele nag saam met haar nuwe beste vriendin, Paris Hilton, en sy gooi selfs haar broekies weg.

Dít is die “nuwe” en nou weer enkellopende Britney Spears, wat vandag 25 word.

Asof sy wil bewys dat sy regtig nie so onskuldig is nie – soos sy in een van haar liedjies sing – is dié popprinses en ma van twee besig om ál hoe losbandiger te raak. Sy skok haar aanhangers, maak haar vriende bekommerd en is die gereelde teiken van grappe op laatnag-TV-geselsprogramme.

Die Amerikaanse weeklikse tydskrif Girls Gone Wild se voorbladstorie dié week is oor Spears se dobbelary in Las Vegas en besoeke aan klubs en winkelsentrums saam met Hilton die afgelope twee weke.

Sy is ook tydens verskeie geleenthede afgeneem waar sy in en uit motors met geen broekie aan nie, klim.

Die jongste media-storm kom twee jaar nadat Spears haar musiekloopbaan op ys geplaas het om ma te word en drie weke ná sy ’n egskeidingsgeding teen haar man, die aspirant-rapper Kevin Federline, aanhangig gemaak het.

“Die afgelope ruk hoor en sien ek dinge en ek wonder wát gaan aan? Moet asseblief nie optree soos iemand wat jy nie werklik is nie. Dra onderklere!” skryf ’n lojale aanhanger op Spears se webwerf.

Die kletsprogram-aanbieder Rosie O’Donnell wat geskerts het dat sy Spears en haar twee jong seuns sal aanneem, het eer-gister ’n damesbroekie met die woorde “No Peeking” daarop as geskenk aan die sangeres aangebied.

Die glansskinder-bedryf meen die sangeres geniet die kollig.

“Britney slaag daarin om ons te dwing om oor haar te praat. Sedert die begin het sy haar loopbaan daarop gebou om ons te skok en sy sal eindelik seëvier weens dit,” sê Ken Baker, van Us Weekly.

Met Federline – bekend as K-Fed en nou deur die media tot Fed-Ex gedoop – uit die prentjie, was Spears en Hilton die laaste twee weke onafskeidbaar.

Die twee blondines het selfs ’n paar visnet-kouse gedeel en elkeen het ’n been daarvan gedra.

Tydens ’n ander geleentheid is hulle in identiese luiperdvel-uitrustings afgeneem met Spears in ’n skrapse minirok.

Spears is vandeesweek gewaar terwyl sy korsette en deurtrekkers by ’n onderklere-boetiek in Hollywood koop. Volgens die kletswebwerf TMZ.com het sy meer as $3 000 (sowat R22 000) by die winkel bestee. – Reuters

David Gray

2005-11-19T10:39:00.000+01:00

albin

2005-11-11T20:26:00.000+01:00

Ik heb het weer gekund. Ik was maandagavond naar een optreden van een bende kameraden gaan kijken, en blijkbaar was dat op een vrij podium dat ze speelden. Nu kwamen zij eerst, en na hen was er een gast, manmanman, wat was die slecht. Stel u voor: Lemmy van Motorhead, maar echt twee druppels water, een vent van tegenaan de vijftig, lang vettig haar, een versleten leren rockjekker (genre paene, maar veel ouder), en een moes met punten langs de mond naar beneden, ge weet wel. Die mens (ondertussen net gevonden dat die albin heet, zie foto beneden) is zowat het slechtste wat ik ooit heb gezien. Wat hij deed was een tape laten lopen met beats en acoordeon, schlager-wals-stijl, en hij zong (alhoewel, zingen) daarover Nederlandstalige vunzigheden, maar echt vunzig. Hij had ook een gitaar bij, een kapot ongestemd speelgoedgitaarke, waarop hij zichzelf begeleidde, dit echter zonder akkoorden te nemen, maar gewoon open rammen en kwelen. Ongelooflijk. Maar het strafste waren dus zijn teksten.

een voorbeeld:

'Erectie'
Tekst: Albin, Muziek: Albin
Welkom Soms kan ik niet eens een erectie meer krijgen
men had me gevraagd om daarover te zwijgen
maar omdat daarover zwijgen iets is wat ik niet kan
vertel ik er toch over. . . nu en dan
Erectie, erectie, waarom verlaat je mij
erectie, erectie, jij bent wat ik hebben wou
erectie, erectie, toen ik je had werd alles nat
erectie, erectie, ik hou van jou

Je hebt me gegeven datgene wat ik nooit wou missen
je hebt ervoor gezorgd dat ik door jou omhoog kon pissen
je hebt ervoor gezorgd dat ik diep in haar kon gaan
je hebt ervoor gezorgd dat ik van de grond zou gaan

Donder en regen, sneeuw en zon
drinken en eten, allemaal gekregen
ze gaven het ons als pap in de mond
behalve een erectie en een vrouwenkont

Erectie, erectie, waarom haat je mij
erectie, erectie, 'k heb je toch dikwijls laten staan
erectie, erectie, zie waar ik nu. . . nu zit
erectie, erectie, met jou zag alles wit

Dit is nog braaf. Want verder had hij het ondermeer over in haar gezicht klaarkomen en zo. Nu was ik dat volenthousiast aan het vertellen aan een collega, terwijl we door de gangen van de VRT lopen. En ik duw een deur open, en ben net aan 't zeggen "klaarkomen in haar gezicht", en daar blijkt achter de deur een groep mensen te staan wachten op de lift. Het wordt daar ogenblikkelijk muisstil, alle hoofden draaien naar mij terwijl ik nog de laatste lettergreep loeihard uit mijn mond hoor knallen. Ik trek lijkbleek en zien hoe de mensen gedegouteerd naar mij staan te kijken en ik lees hun gedachten "wie is die voze zak?" en ik zie dat een van hen Greet Op De Beeck is... Damn.

Maar ik weet nu tenminste wel waar het gisterenavond ten huize Dewael over gegaan heeft.

Yep.

2005-11-05T13:59:00.000+01:00

En effectief, ik ben naar de show van Miss Lavette geweest, en achteraf kwam ze mij opzoeken. "oh, honey, I been looking all over the place for you! I'm so glad you're here! Come with me baby" en nam me bij de arm en toog met mij naar de backstage, en in de kleedkamer was haar drummer al een arsenaal petards aan het rollen, en we hebben er gezwind een aantal van opgestoken. Da's de eerste keer ooit dat ik gesmoord heb met een madam die mijn oma kon geweest zijn. Damn!

weed2!

2005-11-02T15:23:00.000+01:00

En dan kwam ik bij Bettye Lavette. Soulzangeres van de generatie en klasse Aretha franklin (waarover we hebben zitten roddelen, Bettye staat niet zo kloek als ons aretha en daar is ze behoorlijk fier op), Ella Fitzgerald (mensen die ze allemaal heeft gekend of nog kent!), ze heeft nog op Broadway gestaan met Cab Calloway enz. Echt een felle madam, die nu 59 is, mij consequent "baby" noemde, en mij hugde en kisste als was ik haar kleinzoon. En zot was van mijn schoenen, zijnde gewoon van die ouderwetse baskets. Nu was ze op de laatste show geweest, en ik vroeg haar hoe het was met de mannen, enw at ze meteen antwoordde was "they have great marihuana!". Waarop ik zei "no kidding? Are you really still into that?" "Baby, for the last 40 years i've been smoking joints every day. That's what i live for. In the morning I won't talk to nobody before I had a joint." Straf noem ik dat! Ze speelt trouwens in de Ab vanavond, en ze heeft mij geïnviteerd om er samen een op te steken. Might as well do that...

weed!

2005-11-02T15:16:00.000+01:00

Het is weer druk geweest in sterrenland. Allereerst ben ik in het gezelschap geweest van Cheikh Lô, een man uit Burkina Faso, die zowat de nieuwe lichting Afrikaanse zangers-gitaristen voorloopt. Fijne gast en bovendien van Baye Faye, een soortement sekte in de rayon Moezelmannen. Dat zijn een soort Rastafari, die volgens hem trouwens al veel langer dreads dragen dan de reggaes, en volgens mij minstens evenveel weed smoren, want het eerste wat hij bovenhaalde toen hij hier binnenkwam was zijn zak gras. Peace bro'!

freak train

2005-10-22T17:14:00.000+02:00

ik zat vorige week op de tram in Brussel, en er zat maar een man of 2 op. 't was donker en een beetje desolaat, ik reed zowat door de Bronx van Brussel. Na een tijdje stapt daar ammettekeer een medam op, zo scheel als een otter. De volgende halte, stapt er weer een negerinneke op, niet scheel deze keer, maar toch wel, haar ene oog stond stil, dus twas te zien naar waar dat ze keek, dat draaide daar heel de tijd naar alle kanten. Nogal aardig, ik werd er een beetje zeeziek van. Daarna stapt een kerel op, met puilogen man, en kei wijdopen gesperd, die had verzekers kweetniewa gepakt of zo, twas juist of zijn ogen konden elk moment op de grond floepen, zo zot, en hij keek zo recht naar mij, en ik moest mij kweetniehoe inhouden om niet in de lach te schieten, twas precies of er zat een spanschroef op zijn hoofd die kweetniehoe strak stond, echt te zot. Ik peisde verdomme, iedereen heeft hier eentwat aan zijn ogen, dat ligt hier zeker aan de lucht op die tram. Maar mijn vrees bleek ongegrond, want de volgende die opstapte had niks aan zijn ogen, maar die had, echt waar, hemelste flaporen. En de volgende was, gelooft het of niet, een echt wel corpulent meisje met een gezicht, dat aan de ene kant helemaal gezwollen zat, en drie vierden van haar aanzicht was zo een grote wijnvlek, en daardoor was de ene kant van haar lip helemaal zwart en twas juist of die hing tegen haar voorhoofd geplakt. Shiit. Ik zever niet. En juist als ik peis, mijaar, komt er nog een turkse kerel opgestapt met een gewoon gezicht, maar vanaf zijn voorhoofd stopte dat en was dat helemaal plat. Hij had zo een hakkers-kapsel, helemaal kortgeschoren, maar net ietske langer op zijn jommekes alboven, en ik zweer het, zijn kop was reteplat. Juist of hij had er juist een piano op gekregen. Je kon er zo drie pinten op zetten en er een boom op kaarten. Had je hem omgedraaid, hij bleef staan. En geloof het of niet, net toen ik peisde dak het einde nu wel gezien had, stapt er een op die heeltegans op pieter 't kindt trok. Manmanman, wat een freak-train. Gelukkig was ik toen waar ik moest zijn, ik wou het vervolg niet meer weten. En ik heb sindsdien niet meer in de spiegel durven kijken ook.

kut!

2005-10-19T18:59:00.000+02:00

Ik braak van Carl Huybrechts. Maar ik braak van ook van gemeente- of stadhuizen, bureaucratie, simme wijven en pasfoto's. Want ik heb daar vandaag allemaal mee te maken gehad. Maar het begint elders. En wel op een buurtbarbecue in de Muide, een tijdje geleden. Ik had daar al enige uren leffes gezopen, en stond bij een mens die bleek les te geven in Sint Lucas. Dat zag er nog een interessante kerel uit, dus ik wil daar een beetje mee klappen. Maar dat was buiten een of andere blonde del gerekend. Want die had namelijk een dochter, Debbie, die te dom is om allo te roepen in 't gat van een vaars, en daarin van haar moeder slacht. Het was namelijk zo dat Debbie vierkant gebuisd was in 't school, en dat moeder uiteraard vond dat dat niet aan Debbie lag, maar wel aan de hele school en al haar systemen, aan de hele maatschappij eigenlijk, aan de turken, de kamelen, de kleurboeken, Carl Huybrechts, iedereen was schuldig, behalve Debbie, want Debbie had wel haar best gedaan, en is genetisch bepaald de slimste van de klas. Nu had madam moeder ontdekt dat de meneer waarmee ik in gesprek was les gaf (aan een school die met het Buso waarin Debbie zit hoegenaamd niks te maken heeft), maar uiteraard moest hij eraan geloven, want madam moeder viel binnen in 't midden van mijn zin, om, echt ongelooflijk waar, in een tirade te vervallen van menige kwartieren, over hoe slim debbie wel is en hoe iedereen die 't tegenovergestelde durft beweren, niet zomaar de dood met de kogel verdient, maar eerst vijf jaar lang moet opgehangen worden aan zijn tenen of het haar onder zijn oksels, met de aanwezigheid van madam moeder als toppunt der marteling. En bovendien was madam moeder in staat om minimum vijf zinnen van de lengte van deze die je nu aan 't lezen bent af te vuren zonder daarbij ook maar een keer adem te halen, en daarenboven verder te rabbelen tijdens het inademen, zodat werkelijk niks of niemand de kans kreeg om er ook maar een grijs sigeretteblaadje breed tussen te krijgen, zelfs de fauna en de flora werden er stil van. De leraar werd overladen met een hoop zever waar geen woord het horen van waard was, en waarbij hij constant in de verdediging werd geduwd maar niet de kans kreeg om zich ook maar enigszins te verdedigen, en over dingen waar hij überhaupt geen fout aan had, maar gewoon voor ’t verkeerde beroep had gekozen, hoewel de bewonderenswaardige kalmte die hij in deze wist te bewaren voor hem sprak, en mij meteen deed besluiten dat hij voor zijn vak geboren was, maar dat terzijde. Madam moeder was gelanceerd, en spuwde letters, woorden lettergrepen, heel veel bijzinnen en zinnen in een fout Nederlands, en deed dat onverzetbaar en zo leek het, maandenlang. Ons Debbie stond er bij, 12 jaar en scheel te wezen, en een beetje kwijlend te ankeren naar de belga's die haar moer non-stop opstak. Let wel, madam stak enkel sigaretten op in ’t midden van een zin, waarbij ze halfweg een woord stopte, en zo iedereen de pas afsneed die toch wou invallen met een of andere opmerking, en zelfs al probeerde de arme leraar dat, ze negeerde hem compleet en ging door. Ik bleef erbij staan, want ik wou mijn gesprek met de leraar voortzetten dat interessant was, toch interessanter dan die ervoor met rechtse dokwerkers en vakbondslui, maar ik nam wel af en toe een pauze om een verse leffe te halen en toen de bar was gesloten, nog een zo’n vaatje wijn af te luizen (“hou het maar bij, je staat hier anders toch elke twee minuten”), om dan weer geduldig met een vat onder mijn oksel en af en toe mijn glas bijvullend mijn beurt te gaan afwachten. Maar na enige uren was ik die kwetterende geit zo ongelooflijk moe, dat ik me tot haar richtte, “kut” blafte en vertrok. Ik weet niet of ze ’t gehoord heeft, ze was te druk aan ’t babbelen waarschijnlijk, maar ik was content da’k weg was.
Goed, tot zover. Nu wil ik mij laten domicileren in Gent, dus moet ik een nieuw paspoort aanvragen. Allemaal goed en wel, de buurtflik is al op bezoek gekomen om te zien of ik daar wel woon (de zaterdagmorgen vroeg mij wakker gebeld), etc, dus ik moet naar 't commissariaat met een pasfoto om mijn nieuwe pas officieel aan te vragen. Alles in orde, behalve mijn pasfoto, waar ik ongelooflijk patent op sta, in schitterende kleuren en met de juiste belichting, netjes gekapt en gekadreerd, een foto waar het vakmanschap zo afdruipt, en waar menig tien om te ziener een bod zou op doen om hem op zijn hoes te mogen zetten, maar nee, wat zegt de madam achter ’t loket? Er zitten putjes in (van in mijn portefeuille te zitten), dat telt niet. Ik word lastig, maar bewaar mijn geduld en beloof terug te komen. Vandaag heb ik de eerste vrije dag in tien dagen, en dus eindelijk tijd om dat boeltje af te werken, dus ik ga gezwind bij het eerste ochtendgloren richting fotograaf en laat mij gewillig kieken in allerhande posities, iets waar ik ongelooflijk slecht van word, maar ’t is voor de goede zaak. Trots als een gieter ga ik met mijn nog natte nieuwe foto richting stadhuis, alwaar ik een goede drie kwartier dien aan te schuiven alvorens ik mijn ei mag leggen. Ik haal grijnzend mijn fotoke boven, en wat zegt madam van achter ’t loket, “’t is niet goed.” Ik slik drie keer en haal diep adem zodoende niet te brullen, en vraag waarom. Er staat een beetje schaduw op, dat mag niet. Motherfuck, ik begin van mijn kloten te maken dat ik hier godveredomme twee weken geleden ook al gestaan heb, en dat het dan ook iets was met die foto, en ik heb nog twee andere verschillende pasfoto’s bij en smijt die allemaal op de toog, en zeg verdomme, tis altijd iets, met wiesse peis je hier te rammelen, maar geen moyen, ze moeten hem niet hebben. Ik terug in de file naar de fotograaf. Die is zo vriendelijk mij gratis opnieuw te kieken in allerhande tot de verbeelding sprekende posities, ik word wederom slecht maar ik hou het binnen, en ik ga nog maar eens in de file staan richting stadhuis. Er is iemand voor mij binnen, en ik zet mij geduldig te wachten, maar na AN-DER-HALF UUR heb ik mezelf zodanig opgenaaid dat ik mijn snot tegen de muren begin te sproeien, en ik wil net hun folders beginnen rodsmijten, als de deur eindelijk opengaat, en wie komt daar buiten? Madam moeder de kut vanop de bbq, hevig van haar oren aan ’t maken, en aan ’t rabbelen als nooit voorheen. Waarschijnlijk was haar fotooke ook niet in orde, maar zij spuugt daarvoor anderhalf uur tegen t glas van t loket en laat daarmee de hele bevolking wachten, want na mij stond ondertussen al een rij de kassa van de colruyt in ’t spitsuur waardig. Ik wier volledig zot. Temeer daar de madam achter ’t loket mijn foto andermaal afwijst, dit keer hadden ze de kleuren lichter gezet om de schaduw weg te werken, maar nu was ie te klaar. Ik zeg godverdomme, stuurt die onnozele foto op, en zij zegt, ik wil wel proberen maar de kans is groot dan ze ’t niet aanvaarden ,en dat je een nieuwe aanvraag moet indienen, en opnieuw 15 euro betalen. Maar ’t kan mij niet schelen, ik plof die foto in die avlop en loop weg. Ware het niet dat Kortemark nog steeds bestierd wordt door Morris Borlez, ik had het allang opgegeven mij elders te willen domicileren. Heel mijn vrije dag aan frieten en geen stap vooruit. Enkel veel tijd, geld en geduld verloren. Kut!

starsailor

2005-10-14T09:02:00.000+02:00

Wegens gebrek aan tijd om deze blog vol woordjes en zinnetjes te pleuren, hou ik het op fotookes van me between the stars. Dit is de kerel van "Four to the Floor". Leuke ket.

Eels

2005-10-06T12:42:00.000+02:00

Me&E

ik heb het geluk en genoegen gehad E te mogen interviewen. Toen deze foto werd genomen zei de dame achter de kodak "smile" waarop E bloedserieus zei "I am smiling".

(Waarna we allebei in de lach uitschoten. Maar tegen dan was de foto al lang genomen.)

Who the fuck is Leela?

2005-10-06T12:27:00.000+02:00

This is Leela.

Leela

2005-10-06T12:24:00.000+02:00

eergisteren Leela James in het Depot in Leuven. Ze was bij momenten super ok, heel erg funky, maar op andere momenten langdradig (trage nummers werden veel te lang gerokken,) en very American. De bassist had een riem met blauwe LEDjes in. De show zat vol met positive messages en zo. Er werd zelfs een meisje op het podium gesleurd, die in de micro moest roepen "I am Free! I am good! etc". Maar over 't algemeen straf, want Leela heeft een klok van een stem, een présence om u tegen te zeggen, een lekker poepke en korte dikke beentjes waarmee ze parmantig rondhuppelde, en natuurlijk dat haar, dat haar! In de finale stond 20 man op het podium te dansen, waaronder Joeri Fransen (jawel dé Joeri van idool!), maar hij mocht neit met haar babbelen. Ik wel. c'est à dire, ze bleek niet op de hoogte dat er een interview zou zijn, en wou het niet. "oh no, not an interview, noooo". Maar ik heb diep in haar ogen gekeken, gezegd dat het echt niet lang zou duren, en ondertussen mijn gerief (opnametoestel, mind) al bovengehaald, en 't was ok. Ze had pinkelingsjes op haar kaakjes, een wat truttig maar sexy piepstemmetje en een ondeugend kinderlijk giechellachje, en vertelde vrijuit over haar knieblessures en wat "keepin it real" voor haar betekent. "Don't just play the funk, be the funk!". Mooi gezegd. Ze was sympathiek. In 't naar buiten gaan passeerde ik haar bassist, een lange magere neger, zo stoned als een garnaal. "Now that's a great jacket!". Hij had het op mijn hugo Boss gemunt. Ik antwoordde, "and that was a great gig". "Yeah man, thanks, you're cool". Ik heb blijkbaar wat credibility bij de niggers. Een of andere blonde del was ondertussen binnengeslopen, klaar om hem af te likken, wat hij haar later op de avond ongetwijfeld nog heeft laten doen (I'm not kidding). Ze moeide zich: "you can exchange the jacket for the gig", waarschijnlijk niet wetende wat een gig betekent, maar de neger ging akkoord. "I wanna exchange for your bass" zei ik, maar dat was geen optie. We hebben dan nog een tijdje handjes geslagen nigger-homie-style, u weet wel. Respect. Op de trap kom ik ons Anneke tegen, een schoon kind van de platenfirma. "Wouter help mij" vliegt ze rond mijn nek. De androgyne backing vocal-nigger wou erop. En hij liet niet los. Ik heb haar letterlijk moeten buitensmokkelen, want zeggen dat ze mijn vriendin was had geen effect. Hij begon dan maar in zijn pint te blazen dat het schuim rondspetterde. En leute dat hij had. Den drummer, een boom van een meter of 2 hoog en even breed stond zich vol te gieten aan de bar met een handdoek in zijn nek. En ondertussen bij een chick aan 't aandringen om haar telefoonnummer te krijgen. Een zootje, maar zo hebben we 't graag. Americans...

donna

2005-06-02T22:52:00.000+02:00

Vandaag zag ik op de VRT bordjes staan dat Sweet Coffee een showcase kwam doen voor Donna. Dus toen ik van de studio kwam, en nog boenkinge hoorde op de gang, peisdegik 'dat wil ik wel eens zien'. Ik liep onze Marconi-studio binnen, maar wat bleek: er was helemaal geen Sweet Coffee (misschien was dat al gedaan, of moest het nog komen), maar er was wel een soort Dance-party aan de gang. Jawadde! Want als ze bij Donna zeggen Dance-party, dan is het ook dance-party. Decadent! Er stond een man of dertig op de dansvloer, om het suggestiefst te bewegen. Vermoedelijk wilden ze allemaal gefilmd worden want ik zag een camera rondlopen. 't Was echt Temptation Island-sfeer. Ik zag een gast met een witte broek en een rood t-shirtje dat hij had opgestroopt zodat zijn navel bloot was. Hij stond te bewegen op een manier die ik alleen met het woord 'roeren' kan beschrijven. Hij roerde. Gay motherfucker. Ik zag een andere gast met een glitterbroekje waar zijn poeptje in spande en met een al even spannend glitterbaaitje. Hij sprong rond als een keun dat nodig gerammeld is. Definitely gay. Ik zag een meisje met een rode broek, en verder enkel een rode soutien en rode vleugeltjes op haar rug gebonden. Ze wupte als zot. Vermoedelijk bi. Ik zag een gast met een soortement hoge hoed op zijn kop, die krulde en kronkelde. Gay as hell. Ik zag een meisje met een T-shirt aan met 'playboy' op, waartegen een gast zat op te rijden, die een knalgeel petje op had en, zo zag ik na twee keer kijken, een jeans waarvan hij de achterbeurzen had uitgeknipt, zodat ze als twee lapjes naar beneden hingen, en daaronder zag ik zijn bloot gat. Mijn mond viel meer en meer open van verbazing. En toen hoorde ik een diepe stem "hhhheeeeeeeyyyyyyy" hijgen in mijn oor en ik voelde iets aan mijn gat strelen. Ik ben gefrut.

Q20

2005-05-23T13:21:00.000+02:00

Ik heb zopas het bestaan van een nieuwe site ontdekt: http://www.20q.net/index.html Je moet aan iets denken, en dan raadt de site aan de hand van een aantal vragen waaraan je denkt. Ik dacht, moeilijk kan het niet zijn, die site zal gewoon vragen "is het sex?" en hij zal gelijk hebben. Dus dacht ik, ik zal hem liggen hebben. Ik denk gewoon aan een step, terzijde ook wel kickboard, step, kickbike, pushstep, trottinette, monopattino, tretroller of gewoonweg autoped genoemd, maar dat is niet relevant. Wat wel relevant is, is dat de site na een vraag of 16 al wist dat ik aan een trottinette dacht! Tweede: poging, ik denk aan een modem. Bingo, na een vraag of 18. Fuck! De derde keer dacht ik dan maar gewoon aan sex. "Is het romantiek?" vraagt ie na een vraag of 20. Nee. "Is het een sprookje?" Nee. "Is het een knuffel?" Nee. "You won".

vogelgriep

2005-05-23T13:19:00.000+02:00

Vandaag in het nieuws: China vaccineert vogels tegen dodelijke vogelgriep

ik moet dringend gevaccineerd worden....

de muidefeesten

2005-05-17T23:40:00.000+02:00

Zoals sommigen onder u wel weten, woon ik op de Muide in gent, da's de havenbuurt, eigenlijk is de Muide zelfs een eilandje tussen de dokken, waar je alleen via twee bruggen naartoe kunt. Nu is de Muide nog een van de laatste echte volksbuurten in Gent. Dat staat vol sociale woningen, daar zitten ook heel veel allochtonen, een paar johnny's en een handvol artiesten of would-be artiesten en daar wordt al eens lelijk gebatterd rond verkrotte huizen. Maar echt wel een schitterende buurt, en elk jaar zijn er Muide-feesten, zijnde een weekend lang allerhande activiteiten. Van't weekend was' t weer zover, en 't was de max. Gisterenavond was 't beach party, de hele dag. Ze hadden een strand aangelegd met wat strandstoeltjes en een zwembadje in' t midden en pinten en cocktails etc. Schitterend. overdag kwam La Esterellla daar zingen, en dan was er een krachtpatser uit Koerdistan die moto's tegenhield met zijn tanden en kamions over zijn pens liet rijden, en 's avonds vuurwerk en fuif. De hele dag werd aan mekaar geklapt door een gast van oostende die zich in Jezus had verkleed en ronduit hilarisch was, door telkens droge zevers te verkopen, en om de tien minuten dezelfde droge klucht te vertellen. (lees met vrije radiostem-intonatie en rollende huig-R:) "Tijd Voor een moppppeeeuuuuuhhhh. Er was eens een manneeeuuuuuhhhh, en die ging naar de Stock Americaineeeuuuuuhhhh. En hij vroeg aan de bevallige cassièreeeuuuuuhhhh, mevrouw, verkoopt u ook Camouflagepakkeneeeuuuuuhhhh? Waarop de dame zei: ja, maar ik vind ze nu nieteeeuuuuuhhhh". In 't begin draaide iedereen met zijn ogen als hij die klucht nog maar eens vertelde, maar op de duur stond iedereen mee te brullen "JA, MAAR IK VIND ZE NIETEEEUUUHHHH!" Geniaal! tijdens 't vuurwerk gaf hij alle pijlen een naam op -a. "En dat is de flegmaaaaaaaa. En nu de Sperrrrrrrrr (lange huig-r)maaaaaaaa! en de (even ingehouden spanning pauze) Vulvaaaaaaaaaaa! en de smegmaaaaaaa! etc. Echt hilarisch. Iedereen stond daar al redelijk zat suggesties te doen en mee te brullen en te gieren van 't lachen, ik niet in het minst. Wat later begonnen we "over 't water lopen" te scanderen voor Jezus, waarna hij in het bad werd geflikkerd. Om maar een beetje de sfeer te scheppen. Nu goed. Ik ben dus al redelijk zat, als in de buurtloods nog een film begint (hilarische film, "mon oncle", het vervolg op "les vacances de monsieur Hulot"), en tegen dat die gedaan is, ben ik goed gezegend, in die mate dat ik niet meer wil gaan slapen, maar zware drankzucht krijg. Mijn kameraden niet, die willen naar huis. Dus wat doe ik, ik ga naar een cafe in de buurt, De Viking. Marginaal tot en met, er speelt geen meziek, maar er zit wel een zatte slekkevette madam te zingen, ze hebben geen bier meer maar wel nog Tuborg, er staat een medamtje van een jaar of 40 met scheve tanden achter de toog, die van zodra ik mij neerzet komt zeggen dat ze jarig is, waarop ik haar met veel bravoure een paar piepers geef, muil als ik ben, maar gelukkig ben ik wel nog nuchter genoeg om van onderwerp te veranderen als ze me vraagt te raden hoe oud ze is geworden, en haar moeder zit strontzat te kettingroken aan de toog, en iedereen op de mond te kussen (de madam is waarschijnlijk een eind boven de 70, of zo ziet ze er althans uit) en probeert bij mij hetzelfde nadat ze een minuut of tien in 't plat gelald zattemansgents vanalles tegen mij heeft zitten uiteendoen waar ik geen zak van begreep, maar wat ze wel voldoende vindt om te besluiten dat wij een band hebben die hecht genoeg is om mekaar volmonds te kussen, en terwijl probeert ze ook de Turk met de grote moes binnen te doen die naast mij zijn best doet om in de broek van haar jarige dochter te geraken. Maar ik word gered door de bel, want 't is al een gat in de nacht, en de dochter besluit godzijdank te sluiten. Maar ik heb de smaak te pakken, en ik begeef mij naar hetvolgende, nog marginaler café. Het soort waar op kapotte biljarts bier wordt gesturt en assen gemoost, maar waar met meer serieux wordt gespeeld dan in de snooker-wereldkampioenschappen, en zo ontdek ik, ook het soort café waar de vissers naartoe komen. En de oude zakken die net als ik buitengeborsteld zijn in de Viking, want daar zit Rogeetje, daarnet nog naast mij aan de toog in de Viking (alwaar hij niks tegen mij gezegd heeft, maar wel af en toe bemoedigend en berustend op mijn schouder klopte) breed lachend naar mij te grijnzen. "Edde uuk nog geen goesting um nor hois te goan?" Dus ik zet mij weer naast Rogeetje, die gezwind verder zijn pint in stilzwijgen uitdrinkt en mij daarbij af en toe bemoedigend en berustend op de schouder slaat. Maar ondertussen zie ik aan de toog een strontzat heerschap in' t russisch bezig. Nu hoop ik deze zomer naar Moskou te gaan, dus ik dacht, ik kan alvast eens kennis maken met een Rus. Kan nooit kwaad. Bovendien dient u te weten dat ik een tijdlang met een meisje ben samengeweest dat Slavische talen stueerde, en dat mij een paar zinnen Russisch had geleerd. Nu uiteraard bevinden die paar zinnen zich in de geliefden-sferen. Dus ik ga naar die mens, ik sla hem vakkundig op zijn schouder zoals ik van Rogeetje had geleerd, en ik zeg tegen hem "oe tjebja krassivie glaza" wat zoveel betekent als "je hebt mooie ogen". Waarop hij tegen mij in 't russisch begint, hele verhalen, over Poetin en Gorbatsjow en zijn vrouw en zijn kinderen, maar ik begreep er geen snars van, maar ik knikte enthousiast en sloeg hem bemoedigend en berustend op de schouder, waarbij hij telkens een beetje van zijn pint op zijn broek sturtte, en ik antwoordde in het platste West-Vlaams met verhalen over frituren en pistolets met maanzaad en over polifilla (hele goeie plamuur stopverf) en de hond van Emmy die Lola heet, en we verstonden mekaar. En dan dronken we nog ene en ik zei "nazdarovje", zijnde santé in' t russisch, en hij was weer vertrokken, en hij ging zo op in zijn vertellementen dat hij van zijn stoel sprong en hij begon hevig te gesticuleren en hij greep naar zijn buik en zijn keel, en hij sprong omhoog en zakte op zijn knieën en gooide zijn handen ten hemel, en hij maakte zich kwaad en hij werd weemoedig, en ondertussen klopte ik hem op de schouder en vertelde hem over de markt van kortemark met zijn godgeklaagde bloembakken, en over koptelefoons en join-de-culassen, en dan zette hij zich weer aan de toog en liet zijn hoofd hangen, lichtjes van nee schuddend. En ik zei tegen hem "ja ljoeblijoe tjebja", wat wil zeggen: "ik zie je graag", en hij embrasseerde mij op zijn russisch, zo langs weerskanten, en ik wist dat ik weer een vriend had, en ik wankelde voldaan naar huis. Dat was mijn gisteravond. En nu heb ik een kop als een biet.

skwasj

2005-04-14T23:38:00.000+02:00

kware gistern gaan squashen met Anneke, niet voe teen of tander, maar da's een eindelijks keun, een kleintje met groene oogskes in amandelvorm, en met een schoon figuurtje en ol, gow echt een eindelijks knap meisje, en met poten en oren en ol, gow, ge weet wel. Nu gistern waarn we dus gaan squashen, maar 't probleem is da'k ik dat wel een bitje kan, vroeger ging ik zeker een keer te week gaan squashen, maar zij heeft dat nog noois gedaan en ook nog noois getennist of gebadmintond of zo, alle nog noois een raket vastgehad. Dus wuk doe'k ik, gentleman da'k zijn, ik hou mij eindelijks in, 'k sla niet door, 'k geef de ballekes schoon terug in plaats van ze smerig langs de muur te slaan, enz. Maar zelfs al legde ik de bal voor haar voeten, ze sloeg er nog nevers, en ik scoorde nog, zelfs al wilde ik niet. Dus na een tijdje stond ik 23-0 voor of zo, en zij vraag aan mij, hoeveel is 't? Ik wil haar sparen en ik zeg 8-3, waarop ze heel parmantig en bloedserieus vraagt, "voor mij?" Eigenlijk was dat een beetje lomp, maar ik vond het vooral super schattig, zij mag dat doen, ik was er blij over. Je had ze moeten zien met haar wit trainingsbroeksje aan en een strak baaitje van Gomez en lichtjes arrogant lachen en met haar heupjes schudden als ze passeerde, pffff... Ze was eigenlijk heel de avond kweetniehoe koddig bezig, maar ik zal daarvover niet verder uitweiden. Want ik kom to the point: Op een bepaald moment laat ik terwijl dat we aan het squashen zijn, een scheet. ik weet niet hoe het komt, ik doe dat anders noois ( ) verzekers was hij onstnapt toen ik te ver moest reken om aan een bal te kunnen, of tijdens 't omhoog springen of zo. Soit, ik had hem zelf in elk geval niet gehoord, maar hij was wel onmiskenbaar aanwezig als u begrijpt wat ik bedoel. Verdomme zeg. Ik heb nog heel de tijd de bal naar haar kant proberen terug te spelen, dasse niet aan mijn kant moest komen. Maar in zo'n kotje is dat niet veel avans. Dat was lomp. Verdomme verdomme verdomme.

2005-03-22T14:06:00.000+01:00

sophie

2005-03-22T13:45:00.000+01:00

priest

2005-03-17T10:35:00.002+01:00

living2

2005-03-17T10:35:00.001+01:00

living1

2005-03-17T10:35:00.000+01:00

bad2

2005-03-17T10:34:00.000+01:00

eet2

2005-03-17T10:30:00.000+01:00

eet1

2005-03-17T10:28:00.000+01:00

living1

2005-03-17T10:27:00.000+01:00

huis

2005-02-24T18:48:00.000+01:00

Me&G

2005-02-24T18:47:00.000+01:00

Me & G

Superman is dood, leve ...

2004-10-21T13:11:00.000+02:00

We schrijven 21 oktober 2004, een dag die noopt tot het hervatten van de blogarbeid. Vooraleer u "waarom?" in de comments kunt posten: omdat zopas de heer Sam Decorte is geboren. Of hoe de ene vrucht de andere teweegbrengt (zij het dan een pennenvrucht, geen banaan of zo, mocht u met bovenstaande zin geen weg weten).
Sam Decorte is niet alleen een flinke knaap van de mannelijke kunne, hij is ook en vooral het petekind van ondergetekende. Een feit dat hem, het overlijden van de heer Reeve indachtig, het predicaat "SUPERSAM" oplevert. Een predicaat dat niets teveel eer is.
En broodnodig bovendien! Want enig gegoogle heeft mij geleerd dat er alreeds een Sam Decorte op deze aardkloot toeft. Verwarring ware hier onmiskenbaar uit den boze. Temeer daar deze nobele onbekende zich blijkt op te houden in de streek rond Hooglede-Gits, lees Gits-berg, Hoge Andjoen. U begrijpt dat dit een kaliber is dat mijn petekind zwaar tekortdoet. Als laatstgenoemde met dergelijke West-Vlaamse bobbels wordt geassocieerd, dan is Super-Sam op zijn minst equivalent aan de Baraque Fraiture, de Mont Blanc, de Kilimanjaro en de Mount Everest op mekaar!
Daarom wens ik vanaf heden, alle mogelijke verwarring met de quasi-naamgenoot (uiteindelijk zijn alleen de voor- en de achternaam gelijk, vergelijken we dan ten slotte geen appelen met peren, of met bananen, die hier desgewenst wel relevant kunnen zijn?) van mijn petekind uit de wereld te houden, en ik vraag daarvoor uw vriendelijke samenwerking.
Namens mijzelf en Super-Sam dank ik u van harte.

zanzi en andere bars

2004-07-15T12:52:00.000+02:00

we leven nog. En alweer een stuk meer dan een week geleden. Ik probeer het deze keer wat gevatter te houden. Na de top van de Kili was ons lijden dus effectief nog neit gepasseerd, we moesten nl ook nog terug naar beneden. Door stof en gruis was het schuiven geblazen, uren aan een stuk, tot onze kwadriceps en kuiten op springen na gespannen stonden, en we op den duur om de tien minuten moesten pauzeren omdat onze beentjes goed gekookte spaghettis geworden waren. Compleet op. Bovendien moet je rekenen dat het ondertussen morgen en middag werd, dat we ondertussen een paar duizend meter lager waren en dat de zon serieus begon te branden, temeer daar we nog elk voorzien waren an een laag of 8 en thermisch ondergoed en zo. 30 graden vlak in ons gezicht. In een paar uur tijd hadden we een temperatuursverschil van mer dan 40 graden ondergaan, en ondertussen ging de hoofdpijn niet weg, we waren te uitgeput om iets te eten, en zijn ten slotte gewoon in de blakende zon op de keien in slaap gevallen voor een uurke. Daarna ging het alweer iets beter. Onderweg kwamen we een bende Zuid-Afrikanen tegen die vroegen welke route we genomen hadden. Machame zeiden we. No no that was not possible because we did that one and we didnt see you. Where did you stop? En na uitleg bleek dat we niet Machame, maar wel Western Bridge gedaan hadden, the really hard one. macahame is not nearly as tough. onze gids beaamde dat. Het was de slechtste gids aller tijden, het was zijneerste keer en hij voelde zich heel wat, kon geen engels tenzij om zaken te doen en gaf op geen ankele vraag antwoord. Goed bezig. Maar na 14 u konden we toch op een matje vallen en voldaan gaan maffen, om 16 u later wakker te worden en met een grote mond de rest van de berg af te wandelen. Nu was het niks meer. Een ding hadden we weliswaar nog niet gehad: regen. Het goot de laatste dag op de kili. Bovendien hadden we de meeste van onze kleren weggegeven aan de dragers en was de rest nog doorweekt van het zweten van de dag ervoor (we hadden dan ook effectief alles aan wat we bijhadden), t was dus nog eens afzien en klutteren, maar ten slotte was er een douche en een -hoe kan het ook anders- kilimanjaro-bier dat meer smaakte dan ooit tevoren. Never again hoorde ik her en der, en ik kon dat alleen maar beamen.
En daar begon de zoete sjokolatten vanille brandy aardbei kant van de reis, want het ging richting zanzibar, hemel op aarde, tropisch paradijs en culinair galabal, met blauwe oceanen tot ver voorbij mijn dromen, palmbomen, kokosnoten en hangmatten, zwembroeken, zonnebrillen en Denen. Het zit hier om een of andere reden vol met denen, maar ze weten zelf neit waarom. Maar wat hebben we het hier al van gepakt. Elke avond uitgebreid gaan eten (Na 2 weken banaan en ei, wat een genot), een stamcafe met een terras waarmee je je in Brussel op drie dagen zou binnen boeren, koreander, kokos, mango en rijst, vissen waar je nog nooit van gehoord hebt op zijn indisch met de fijnste kruiden (zanzibar is het spice-island voor iets, de ginger, de saffraan, de vanille en de kruidnagel komen hier allemaal letterlijk van de bomen ), pompoen met pepers, papaya met kaneel, serengeti en kili-bier en dat allemaal aangebracht door ranke negerdames, hier wil ik mijn leven laten, mensenlief wat een genot, wat een genot. Komt daar nog bij dat we hier vier dagen gedoken hebben, in en rustieke boot de oceaan opvaren en dan het water in, tussen koralen waarvan ik dacht dat ze alleen maar in boekjes bestaan en met 100den vissoorten met kleuren die ik nog nooit gezien had, het is onbeschijfelijk. Bovendien werden we begeleid door Sebastian, een hele fijne gast uit Lyon en Tess, Lovely tess, uit Groot-Brittanie, blond en polyglot en met een stewardess-smile waarvoor de noordpool zou smelten, u moest allen hier geweest zijn!

de kilimanjaro

2004-07-08T12:06:00.000+02:00

De Kilimanjaro beklimmen. Dat was de missie die we onszelf hadden gesteld. We kenden her en der wel iemand die het al had gedaan en die ons op het hart gedrukt had dat het best zwaar was, maar wat kon ons, drie jonge mannen met lichamen als tempels en karakters die onder de zwaarste folteringen niet zouden bezwijken afschrikken? Mijn brothers in arms Steven en Wouter zijn ervaren fiestsers en haden al wel meerdere malen de Oudeberg rond leuven klein gekregen, ikzelf heb in het verleden vaak per brommer den hogen Andjoen (ajuin voor de niet-West-Vlamingen) te Gits bedwongen, we zouden dat varkentje wel eens wassen. De Kilimanjaro, machtige vulkaan, met zijn 5895m de hoogste berg van Afrika en enige sneeuwdrager op het continent, we zouden hem wel eens temmen.
In het busje op weg naar de voet van de berg, zagen we hem opdoemen, van tussen de koffie en banane-plantages reest hij autoritair over de velden uit, een kathedraal van een berg, indruk- en ontzagwekkend. Onderweg viel ons busje evenwel een paar keer stil, rook uit de motorkap,maar hakuna matata (no problem), nadat een hoop afrikaantjes om beurten onder het ding waren gaan liggen kwam ie toch weer op gang. En geloof het of niet, maar tewijl we daar even stilstonden in het midden van de brousse, komt daar toch een negertje aan om een driedelige boekenset te verkopen, met een Engels woordenboek, een boek met Engelse spelling en nog iets. Zowaar ik hier zit. t Zijn kastaars. We moesten er evenwel uit en ernaast lopen, hij kon de last niet dragen bergop. t Zat al even in de kuiten, maar we geraakten toch aan Machame Gate (1800m), de plaats van waaruit alles moest beginnen. Nog 4000 te gaan.
De route die we willen volgen heet de Machame of Whisky-route, en laat dus vooral hedonisme en pret vermoeden. We zagen het volop zitten. Het duurde even voor we effectief konden vertrekken wegens veel papierwerk en zevers, maar dan konden we toch aan onze tocht beginnen, en de eerste etappe was alreeds prachtig, wat zeg ik, sprookjesachtig. Regenwoud puur, toch wat anders dan de Vlaamse Ardennen, en alleen al omwille van de geluiden die uit het woud opstegen meer dan de moeite. Onze kok was al terug naar huis wegens zieke kindjes, goed begonnen. Maar we hadden een gids en dragers bij, het moest lukken. Na een uur of vijf stappen door de jungle waren de benen nog goed en de moraal top.
Dag1. We zitten nu in de eerste kampplaats op 3000m boven de zeespiegel. Het is hier berekoud. We ontdekken ondertusen ook dat we ons lelijk hebben laten jossen met de zogenaamd dikke jassen die we hebben gehuurd. Je kunt er bij 30 graden niet mee aan de Belgische kust wandelen zonder kiekevlees. Soit. We krijgen banaan, ei en kieken met rijst voorgeschoteld, en het smaakt al kwam het van de comme chez soi. Een mens moet zijn innerlijk toch verzorgen om die tempel op deze tallu te krijgen. Ik mis niet veel, maar wel mijn gitaar en een radio, muziek dus. Het is van levensbelang dat een mens met een goed nummer in zijn hoofd zit tijdens het stappen, teneinde een ritme te vinden en zo in een soort trance te geraken, en op autopilot voort te gaan. Ik had vandaag Vaya Con Dios aan mijn been totdat ik godzijdank bij Josh Rouse terechtkwam. begint Steven wel niet "Had ik maar iemad om van te houwen" aan te heffen, ik had 'm bijna gewurgd, maar hij heeft het ruimschoots goedgemaakt met een welgemikte Elvis. Verder loopt een mens voortdurend te dagdromen in zo'n situaties, je maakt wat mee.
Dag 2. We zijn ondertusen op 3840m hoogte, en het valt fysiek heel goed mee. We beginnen stilaan te ontdekken dat niet de benen, maar de hoogteziekte onze grootste vijand zal worden. We ervaarden al wa lichte koppijn, en voelden ons een beetje duizelig, en we zijn nog niet aan de 4000. Dat belooft. Qua menu schotelen ze ons banaantjes, ei en kieken met rijst voor. lekker. Ondertussen hebben we ontdekt dat onze gids ons een loer wilde draaien door een zogezegde shortcut te nemen, maar dat is geen goed idee, gezien een mens vooral tijd nodig heeft om aan de hoogte te wennen. Ander is het niet mogelijk de top te halen. We hadden al gelezen dat ze dat wel eens proberen, zodat ze zelf niet naar boven moeten en bovendien ev. een dag uitsparen die je wel hebt betaald. Gelukkig heb ik het gemerkt, en we hebben getoond langs waar we wel willen. We hebben de dag voor de laatste trek een tocht van amper 200 meter stijgen gepland, zodat we op krachten kunnen komen en voldoende aan de hoogte kunnen wennen. Ondertussen wandelen we boven de wolken, de begroeiing is zo goed als verdwenen en het is weeral een stuk kouder, vooral ' s nachts. Maar boven de wolken wandelen geeft wel een overweldigend gevoel. Vandaag liep ik op James Brown en The Coral. 's avonds aten we banaan, rijst met kieken en ei. 's Morgens blijkt op veel plaatsen nog ijs te liggen, het heeft dus lelijk gevroren vannacht. We hebben het gevoeld ook.
Dag 3. 4500m is de hoogte van het volgende kamp. Alles zit nog goed, afgezien van toch al serieuze koppijn en duizeligheid, een snotneus van de kou en ogen die tranen, waarschijnlijk van de druk. Bovendien ben ik lelijk verbrand van de zon. Op deze hoogtezijn er amper nog UV en andere filters. We beginnen ons stilaan af te vragen wat we hier in godsnaam doen. Volgens mij zitten de vrouwen en paringsgedrag er voor iets tussen, maar het is maar een gedacht. We beginnen te dromen vand e paradijsleijke stranden in Zanzibar, terwijl we rillend onze slaapzak wat dichter trekken. Maar we zien het nog altijd ziten, en Zanzibar zal hierna dubbel deug doen, en ondertussen hebben we meteen ook een verhaal voor aan de toog daar. Allright!
De hoogte begint serieus op onze adem te pakken. De minste inspanning heeft lang hijgen tot gevolg, zelf draaien in de slaapzak of naar 't WC, allez, de boom gaan is al teveel. We lapen dan ook bar slecht, maar liggen wel snel in ons bed. Na het avondeten (banaan, ei, en iets met kip en rijst) wordt het donkeren is het te koud om nog op te blijven.
Dag 4. Het wandelen is echter nog steeds te doen. Nu is er geen begroeiing meer, enkel nog stof en stenen. Maar wat verwacht een mens anders op een berg? Het laatste kamp voor de tocht ligt op 4800 m, en we komen er de vijfde dag aan. Nog allemaal geond en wel en met goesting om door te gaan. De wolken oner ons liggen uitnodigend te lachen, ik krijg in om er mij in te smijten en robijnzacht rond te stoeien. Maar ondertusen rijst het besef dat het wel eens zou kunnen zeggen dat we de hemel voorbij zijn, en dat daarachter een plaats ligt, een helletocht waarop zelfs de duivel zelve om zijn mama zou schreien.
Dag 5. We moeten er vannacht om middernacht uit, en dan klimmen we de laatste stukken in het donker, om dan op de top de zonsopgang te zien. Ondertusen heb ik naast de koppijn, snotneus, kortademigheid en duizeligheid last van een pijnlijke keel, flatulentie, toegestopte oren en pijn aan mijn ballen, wegens mijn wandelbroek nogal op ' t kleinste en ondertussen al meer dan 5 dagen non-stop gedragen. Maar ik droom van Zanzibar en zijn paradijselijke stranden en hoe een ranke negerin mij met een kokospalm koelte toewuift en af en toe een verse cocktail brengt.
We hebben die laatste nacht geen oog dichtgedaan. Enerzijds vanwege nog niet kunnen slapen om 19u, anderzijds vanwege veel te veel banaan, ei en rijst met kieken te hebben gegeten. Onze gedachten worden omeer en meer door eten gedomineerd. Elkeen verlangt naar frieten en appelmoes, naar bolognese en stoverij, naar scampi's en een goeie bordeaux. En een radio.
Dag 5. En dan is het middernacht en komen ze ons halen voor de laatste etappe. We wisten ondertussen dat het niet makkelijk zou worden, om te zeggen dat we deze weg naar de top van de Kilimanjaro serieus hadden onderschat, is een zwaar understatement. Wat een modderfukker van een berg is dit zeg!
Bij het opstaan trokken we om het meest lagen kleren aan. Steven spande kroon, met 9, ik zat op 8. Rond 1u30 begonnen we aan de laatste klim, welgezind en onvervaard. De lagen leken afdoende tegen de nijpende kou (min15 graden). Maar toch was algauw alles bevroren, we waren ondertussen tussen de sneeuw en het ijs van een gletsjer aan het klauteren. Drinken was geen optie meer wegens volledig bevroren. Stilstaan en rusten ook niet wegens te koud. Bovendien werd de hofdpijn alsmaar erger, en de minste inspanning sneed onze adem af. Het klimmen werd moordend.
Over het algemeen haalt 85 percent van wie hier geraakt de top zei de gids na een tijdje. Dat wil zeggen 8 op de 10 en een met een geamputeerd been van de vrieskou of zo? Bovendien sterven jaarlijks 2 mensen op de kili. Waar zijn we in godsnaam mee bezig? Maar we gaan door, in het donker en in de kou. Boven ons zien in het maanlicht we een richel die bijna even hoog is als de top, naar men zegt. helaas komt die amper dichterbij. En per beetje dat ie nadert doet ons hoofd meer pijn en wordt het nog kouder. Het is ondertussen klauteren met behulp van handen en tanden, oren en voorhoofd geblazen. We gaan trager en trager vooruit, en we moeten steeds vaker stoppen om op adem te komen, maar uiteindelijk staan we toch op de richel. We moeten langs een krater en zien dan voor ons nog maar eens een enorme rots opdoemen waar we op moeten. Halelujah.<
Ondertusen begint de zon op te komen, met een prachtige gleod over het ijslandschap waar we nu zijn. Maar dat kan ons niet meer schelen, de top halen is het enige doel. Ons lopen begint meer op strompelen te lijken. We bidden bij onszlef dat die koppijn snel afelopen mag zijn, want die is echt ondraaglijk geworden. Alleen het feit dat het absoluut niet ver meer is houd ons recht, en zoals dat altijd gaat met dingen die abslouut niet ver meer zijn, is het toch nog veel verder dan verwacht.
Maar we geraken er op, en komen in een ijsvlakte tussen enorme ijswanden terecht en zien wat verder een hoger gelegen punt dat we voor de top houden. Geradbraakt en versleten zijn we, als bljkt dat dit nog niet het eind is, maar nu is het maar een 200m meer. Met onze laatste krachten halen we ten slotte Uhuru Peak, en in min 20 graden, compleet om zeep en kapot val ik murw op de grond.Nooit eerder ben ik zo fysiek uitgeput geweest. We zijn er. Er zijn nog een tiental dapperen rond ons die staan te schreien en te knuffelen, maar daar ben ik te kapot voor. Ik denk aan bier en bikinis. Ik heb me zelden zo ellendig gevoeld, maar tegelijk euforisch. het is als bij 45 graden koorts, een mens weet niet of hij moet zitten of liggen of kruipen of staan van ellende, en houdt zich dan maar zo stil mogelijk. Warschijnlijk is dit het hoogste punt dat ik ooit in mijn leven heb bereikt of zal bereiken, of ik zou de Mount Everest op moeten, maar geen haar op mijn hoofd dat daaraan nog denkt, en overal rond mij hoor ik inderaad zuchten en 'never again' schreeuwen. Gelijk hebben ze.
Maar het is de moeite qua zicht, en ik neem de nodige dia's en we besluiten algauw de weg naar beneden aan te vatten, op 4895m hoogte is het nu ook niet zo fijn toeven, toch niet voor lange tijd. Gezwind beginnen we aan de afdaling en denken dat we na een slapeloze nacht, 7 u klimmen, en -20 trotseren de lijdensweg voorbij is. Maar niets was minder waar.
Dat is echter voor een volgende mail, het typen is lastig met een qwerty klavier en ik vermoed dat de meesten het lezen allang hebben opgegeven, maar voor wie er wel pap van lust, there's more to come, of per mail of als we terug zijn.

sosijs in afrika

2004-07-02T11:40:00.000+02:00

Jambo,
das swahili voor hello, en meteen het eerste woordje swahili dat we geleerd hebben. Naast Pole pole (op tgemak) en hakuna matata (no problem, no worries). Het is hier inderdaad pole pole, afgezien van de negertjes die je op straat geen minuut gerust laten, en je allerlei safaris en bucht willen aansmeren, en ook als je van nee zegt nog 2km blijven meelopen en niet afgeven. Maar je leert daarmee leven. En in se zijn het vriendelijke mensen. Ik zie ze graag.
Totnogte ging alles verbazend vlot. na t landen op Nairobi zijn we gemakkelijk met de bus in Arusha geraakt, en het was niet eens een bus met kiekens en veel te veel volk op, dus dat viel wel mee. In arusha aangekomen stonden meteen een man of 20 rond ons, te trekken en bijna te vechten om ons naar een hotel te brengen, liefst naar dat van hun neef, very good hotel, very good price, hakuna matata. we lieten ons ten slotte maar meepakken door een gezellige dikkerd die er best betrouwbaar uitzag en ons naar een redelijk hotel bracht (van zijn nonkel). Bovendien regelt nonkel allerhande safaria en kili-trektochten (zoals bijna iedereen hier), dus what you wanna do? No problem. Het ging ons evenwel een beetje heel rap, en we zijn eerst nog wat andere prijzen gaan bekijken, maar het kwam allemaal een beetje op hetzelfde neer. Zoals gezegd heeft iedereen hier wel belangen in een van de 100den safari-'bureaus', toen we iets gingen eten zwermde er een troep van een 15-tal man rond ons de hele stad rond ("me Jackson, very good price, you not forget me"), en we hebben er een paar hun zeg laten doen. Het is dus ook kwestie van een professionele uitstraling te hebben, om de concurrentie aan te kunnen gaan. Zo was er een die ons meenam naar een bureautje in het VN-gebouw van het Rwanda-tribunaal, dat hier gevestigd is, en dat ook heel wat jonge blanke advocaten en rechten-studenten naar hier lokt om te werken, je herkent ze gemakkelijk aan hun pak en plastrong. Maar dus met die mens naar zijn buro alwaar hij ongemeen vlot en slick probeerde te doen, in een oud pak gehesen met beige mocassintjes. Hij liet ons eerst drie keer het buro zien ("this is my office" met een grote negersmile), liet ons dan neerzitten, en zat ons eerst een beetje nadenkend aan te kijken, hij had dat waarschijnlijk zo gezien in een of andere slechte mafia-film waarin don spaghetti zaken moest doen. Toen vroeg hij wat we wilden. de prijzen voor zijn Safari uiteraard, dat hadden we al drie keer gezegd, en daarvoor waren we meegekomen. "ollright safari. how many days? 4, allright' Hij zat even diep na te denken en liep toe naar achter, om een vijftal minuten later terug te kommet een blaadje waarop in 4 puntjes opgesomd stond wat we doen op een vierdaagse safari. We waren dus nog altijd geen snars wijzer, want dat hadden alle anderen ons ook al laten zien. 'yes, but how much does it cost' vragen we in een poging nog eens terzake te komen. Hij neemt weer een tijdje zijn al capone houding aan en zegt dan, i don't know. How much would you like to pay? En zo gaat dat nog een tijd door, terwijl af en toe telkens een ander madammeke binnenkomt met iets, of fotos, of aanbevelingen opgeschreven door mensen die met hen zijn weggeweest, etc. Ondertussen ging hij nog een paar keer naar achter om telkens 1 blaadje ! te halen, en we hadden al lang een besluit genomen om bij een ander te gaan die betere voorwaarden had, maar we geraakten er echt niet meer weg. Hij haalde papieren boven en begon met ons de nummerplaten van zijn jeeps te overlopen ('there's the TZ299, the TZ456, The 789 is on the road right now, enz enz) Uiteindelijk zijn ze er toch buitengeraakt, met zijn gsm-nummer op zak (hier is in de brousse betere ontvangst dan in het gemiddelde vlaamse dorp), maar dit hele verhaal om het pole pole -gevoel eens te beschrijven. Het is zo typisch.
Qua regelneverij halen ze hier ook wat uit, daar kan ik ook verhalen over vertellen, maar die zijn voor later.
We zijn dus op safari geweest, samen met 2 hollanders, zijnde rijksambtenaar Piet en zijn dochter Tresna, een knappe blondine van onze leeftijd en een wonder der natuur, een parel van de zuiverste soort. Stewardess van beroep en met een aangeboren vrolijkheid en een niet aflatend optimisme reist ze al haar hele leven de wereld rond, ook buiten de werkuren. alledrie compleet van slag, gelukkig duurde dat maar vier dagen, want daar was boel van gekomen. Had ze me ten huwelijk gevraagd, ik had zonder twijfelen ja geschreeuwd, maar ze is dat helaas vergeten te doen. Haar pa was ook een heel fijne kerel, nogal stil (en toch hollander jawel), maar zonder pretentie en heel dankbaar en gemakkelijk. We hadden het enorm getroffen qua gezelschap dus, want ik had al eens anders gehoord. Onze gids was Michael, 27 en bijgenaamd Babou (betekent opa), en een jongen die zijn biologielessen kent, hij wist ons echt wel heel veel te vertellen. Een goeie chauffeur bovendien, want die jeep zag nogal af, soms was het serieus bobbelen, de term goeie wegen is hier relatief, hoewel de hoofdwegen ok zijn. met mijn citroen was ik desalniettemin geen km ver geraakt. En dan was er nog Hamad, onze kok, een dikke gezapige en gezellige neger waar ik meteen zot van was, en met een lach waar ik een vinger voor zou geven. Ik noemde hen babou en balou. Hij kookte overigens voortreffelijk, zij het niet echt afrikaans, we hebben in de brousse spaghetti en zelfs frieten gegeten.
De safari zelf was zalig. We hebben 3 natuurparken gedaan, eerst Lake Manyara, daarna 2 dagen Serengeti en ten slotte nog de Ngorogoro-krater. Van beesten hebben we alles gezien, giraffen, zebras, olifanten, leeuzen, luipaarden, cheetahs, arends, apen, secretarisvogels, nijlpaarden, hyena's, het zit hier allemaal. En het is toch behoorlijk indrukwekkend als je auto omsingeld is door een kudde olifanten. Het dak van de jeep kon trouwens open, en ook dat is geweldig, we zaten de hele tijd op het dak, lekker te cruisen en te verbranden. Nochtans is het weer niet uitsluitend zonnebrand, we hebben ook al regen gehad en savonds wil het wel eens berekoud zijn. De parken varieren van dorre droogte en uitestrekte vlaktes tot natte regenwouden, maar ze zijn allemaal schitterend. Ngorogoro is een krater, een ingevallen vulkaan eigenlijk, die vol beesten zit, de ark van noah omzeggens. Schitterend.
Hoewel een van de mooiste dingen die ik tot nu gezien heb, behalve Tresna en de lach van Balou, was toch het schooltje in een masaai-dorp. De Masaai is een stam die redelijk goed leven en ons hun traditionele dansen en hutten lieten zien (voor heel wat dollars welteverstaan), en die centraal dus een schooltje hadden, met kleine bankjes en hartverscheurend mooie kindjes, die netjes jambo in koor zeiden toen we binnenkwamen. Ik zag ze ook graag. Verder kennen de masaai-krijgers ook de rappers-groeten als je hen een stielo geeft. Word!
Er zijn hier wel nogal wat amerikaanse toeriten, en die zijn ongelooflijk onnozel. Op safari sliepen we in tenten, ondermeer in het midden van de serengeti, wat wil zeggen tussen de wilde beesten. Je hoort er effectief de leeuwen brullen en de hyena's blaffen. Het is dan ook begrijpelijk dat neit iedereen op zijn gemak is om 100 m in het donker te lopen om de wc op te zoeken, fre kan daar van meeklappen. En z kwam het dat ik om 3u 's nachts gewekt werd oor een hysterische amerikaanse die haar dochter uitschold voor filthy bitch en dacht dat ze de nacht niet zou overleven. De ochter had naast de tent gekakt, en de madam meende dat dat leeuwen aantrok. Haar man leek 2 druppels op Elton John. We zijn ze later nog vaak tegengekomen, ondermeer in de shack waar waar we konden eten in het kamp rond ngorogoro. Daar vond een andere amerikaan er niet beter op dan zijn laptop boven te halen env oor de hele shac! k (daar zat toch een 50 man) zijn digitale fotos te laten zien. Walgelijk, gewoon. Maar de andere Amerikanen vonden het echter geweldig en meneer bleef de hele tij dzelfvoldaan naast zijn computer staan grijnzen. Hij kreeg er nog applaus voor ook.
we volgen het ek-voetbal, ze zijn er hier zot van. Als je zit te kijekn zit er al eens een figuur tussen met een bivamuts en wollen botten aan, hoezel het 25 graden is, maar dat maakt het alleen maar gezelliger. Het bier ook, Kilimanjaro-bier is echt lekker. Maarze hebben hier ook stella (a tradition from belgium, now in tanzania), en in het Via Via cafe bij Jef uit Turnhout kun je zelfs stoverij boefen.
Momenteel zijn ze in Arusha, een beetje het toeristisch middelpunt, omdat van hieruit de meeste safaris beginnen en ook de klim op de Kilimanjaro kun je hier regelen. De stqd is ongelooflijk kleurrijk, we zijjn net op een grote overdekte markt gweest waar het krioelt van mensen en kleuren, en iedereen je kameraad wil zijn, omdat je blank bent en kluiten hebt. Kindjes vinden het de max om je handje te schudden, en ik heb sebiet een afspraak om een pint te pakken met een Keniaanse leraar die graagwat vragen wou stellen over Belgie en de Europese unie. De mensen zijn echt supersociaal.
Ik ben ondertusen wel gezegend met de slappe kak, wat een redelijk probleem is gezien we morgen aan de kili beginnen. Maar hakuna matata, we slaan er ons wel door.

mario en geert

2004-06-16T13:38:00.000+02:00

MARIO
Kies voor mij
GEERT
Ik hou van jou!!

Dat las ik vandaag op een A4'tje dat her en der zorgvuldig aan de palen van verkeerslichten geplakt hing. Ongeloofllijk mooi in al zijn eenvoud vond ik dat. Passie, pathetiek, drama, humor en liefde in minder dan tien woorden, en dan nog in het dagelijkse straatbeeld. Je reinste poëzie. Heelder verhalen op 1 blaadje. Geert houdt van Mario, Mario houdt van een ander, Geert wil toch dat Mario voor hem kiest, maar Mario neemt de telefoon niet op en is bij de ander ingetrokken. Of misschien heeft Mario zijn geaardheid herzien, en is terug bij zijn vrouw en kinderen gaan wonen. Geert kent zijn adres niet. Wat Geert wel kent is de reisroute die Mario dagelijks neemt van en naar het werk, dus via de verkeerspalen kan hij hem bereiken. Meteen een heel romantische werkwijze. Romantiek op de straatstenen, we maken het maar zelden meer mee. En passie, de geur van warme nachten die de nichten samen doorbrachten, hangt aan de oproep. Ook machteloosheid, en wanhoop. De wanhoop van de boodschap is ontwapenend. Naief, maar toch niet zonder enige zelfrelativering, getuige de verwijzing naar de verkiezingen. Alleen de hele groten vertellen zoveel met zo weinig woorden.
Geert is een hele grote, vermoedelijk zonder het zelf te weten. De man die de romantiek terug in het straatbeeld bracht. Morgen ga ik op elke verkeerspaal een A4 hangen met de melding:

Geert
Je bent een held
Ik hou van je!!

Wouter

zootje

2004-06-16T13:35:00.000+02:00

Ik heb vandaag een grote filosoof ontmoet. "Het leven is van eten stront maken" gooide hij me in het gezicht, zomaar zonder waarschuwing en zonder handleiding wat daar mee aan te vangen. Ik ben er wel mee. Hij heeft vermoedelijk een punt. Dan zou dat verklaren waarom ik altijd een blik werp in de pot om mijn gevoeg te inspecteren, als ware het om het leven zelf in al zijn facetten te beschouwen. En dan kan ik maar concluderen dat mijn leven nogal een zootje is.

2004-06-10T11:20:00.000+02:00

No further comment

leterme

2004-06-09T20:08:00.000+02:00

Het is vanddag te warm voor alles. Het is te warme om te werken, te warm om koffie te drinken, te warm om pap te zeggen en zeker te warm om aan Yves leterme te moeten denken. Maar wat gedacht dan van een heerschap dat zich bekeerd heeft tot de grote goeroe en een mens daar per se met de neus op wil drukken. Inderdaad, Stielo heeft de weg naar Yves en daarmee de weg naar het licht en de waarheid gevonden. Enkele gevolgen: posters van Leterme, koffiekoppen van leterme, stielo's van leterme, een kinderbadje van leterme, oranje muren, oranje kniebroeken, oranje koerspetjes en oranje leren gileetjes zijn ons deel. Niets aan te doen. En erger nog, hij wil van iedereen een kind dat Yves moet heten. Vermoedelijk een kwalijke bijwerking van de Lariam. Ik ken er zo sebiet nog een paar. Het staat wel niet op de bijsluiter. 'Kan een yves-leterme obsessie tot gevolg hebben'. Misschien moeten ze dat toch eens overwegen. Ik zal ze eens bellen.

bakje troost

2004-06-08T13:38:00.000+02:00

Met nog wat slaap en flarden zin- en onzingesprekken tussen mijn oren sta ik me naast mijn bed af te vragen wat ik daar in 's hemelsnaam doe en ondertussen dringt zich stil doch onmiskenbaar een drang naar koffie op. Licht nagrijnzend om mijn patente verschijning van gisteren laat ik de koffiezet lopen, en daar wil ik eigenlijk wel een krantje bij. Het is een geweldig mooie ochtend deze ochtend. Volle zon en tegen de 25 graden. Een ochtend om in stijl wakker te worden. Dat ga ik doen. Ik vul een goeie mok met koffie en ga ermee op pad naar de krantenwinkel. Waarom heb ik dit nooit eerder gedaan? Dit is fantastisch. De buitenlucht doet me goed, de zon schijnt op mijn bol, terwijl de warme koffie koeltecellen produceert die de temperatuur in mijn tempel wat regulariseren. Zalig. Iemand kijkt me na hoe ik gelukzalig glimlachend mijn boxershort volmors. Ik knik hem vriendelijk goeiedag.
Een mens wordt hier luciede van, want kijk, het valt me vor het eerst op dat morsen veel makelijker is binnen dan buiten. Binnen schrijdt men, schuifelt men, buiten wordt dat meteen stappen. Dit loopt niet goed af, fluistert mijn luciede hoofd, na amper 2 sipjes is mijn mok al halfleeg, mijn onderbroek en tenen halfvol. De plooien van de slaap laten nog hun sporen na op mijn gezicht als ik lodderig halt hou om hierover na te denken. Terzake. Koffie drinken op weg naar de krantenwinkel is niet minder dan geweldig, maar het behoeft toch enige stielkennis. Ik wil hier absoluut zo lang mogelijk van profiteren, maar zo lukt het niet, nog voor het eind van de straat hou ik geen druppel meer over. Ik keer terug om er de kan bij te halen. Want, zo bedenk ik, op die manier kan ik mijn kop voor 1/3 vullen, te weinig om te morsen, maar toch genoeg voor een slok of 2, en ik vul 'm telkens gewoon weer bij. Voor 1/3. Hoho, dit belooft een mooie dag te worden. Dat niemand daar eerder op gekomen is, of misschien wel, dat weet ik niet. Ergens in Afrika of zo.
Ik fluit iets ongedefinieerds en als ik weer op de drempel sta ben ik tevreden met mezelf. Dit keer met een volle thermos koffie erbij. Maar ik neem melk en suiker bij m'n koffie bedenk ik, dus ik ga weer naar binnen om er de suikerpot en een doos melk bij te halen. Nu heb ik alles, ik voel mij alreeds voldaan bij het idee en ik ga weer op pad. Het is ronduit heerlijk, een deugddoende kop koffie mét elk en suiker en tegelijkertijd de fijne buitenlucht erbij. Dit is het ware genieten, temeer daar er zometeen nog een krant bijkomt. Zo moet ik echt wel vaker de dag inzetten. Ik ben standaards aan het zetten in het genietend wakker worden. Misschien moet ik een patent aanvragen. Of cursussen geven.
Want zoals gezegd, vergt het wel enige techniekbeheersing en verfijning om deze kunst meester te worden. Zo dient men de kop niet in dezelfde hand te houden als de melk, want dan giet men zich onder met melk wanneer men een slok koffie neemt. Bij deze empirisch vastgesteld. Nee, de kan en de kop in 1 hand, suiker en melk in de andere. Kan enkel van kant verwisselen bij het herinschenken, en ondertussen de melk onder de oksle houden, maar iet te hard knijpen, ook proefondervindelijk ondervonden. En toch maar best geen suiker nemen. Zeker voor beginners af te raden. Ik heb een vieze straathond achter mij aand ie de suikerpot heeft geroken, maar ik hou van honden en ik ben gelukkig.
Dit is echt ongemeen fijn, koffie en ochtendzon, ik kan het nog altijd niet geloven. En kijk, ik ben al bij de krantenwinkel. Met mijn t-shirt vol melk, mijn onderbroek vol koffie en de handen vol ontbijttafel bestel ik mijn krant. Ik vraag de dame naast me of ze soms zo vriendelijk wil zijn een euro uit mijn broekzak te vissen en de krant onder mijn arm te klemmen, maar ze bekijkt me alsof ik iets van haar aanheb, wat statistisch weinig kans heeft aangezien a)ik haar niet ken, b)wij van een verschillende kunne zijn en c)ik helemaal niet veel aanheb. Dat ebsef ik plots, ik heb ook geen broekzak bij en dus ook geen kleingeld. Achter mij wordt gefezeld. Misschien is dit dand e reden waarom ik nooit eerder iemand de koffie zag nemen in de krantenwinkel, mijmer ik, want dan gaan de mensen rondom je fluisteren en raar doen.
Maar ik trek het mij niet aan, ik hou mijn humeur net als de hond die vrolijk kwispelend en kwijlend tegen mijn been aanrijdt. Ondertussen maakt de dame naast me nog steeds geen aanstalten om in beweging te komen. Ik vind haar niet eens een trut. Maar ik placeer dus maar de hele handel op de toonbank en krijg een euro krediet van de eigenaar die me ondertussen wel een beetje kent. De wereld is zo slecht nog niet. Ik lach en knik vriendelijk naar de mensen terwijl ik mijj spullen weer oppik. Nog een tip voor de beginnende koffie-toerist: ken de volgorde waarin dit moet gebeuren. Ik moet drie keer herbeginnen , maar uiteindelijk lukt het me toch om alles weer op zijn plaats te krijgen en ik sta terug op straat en trakteer mezelf op nog zo'n heerlijke kop koffie. Zou ik op de terugweg ook al mijn krant lezen? Nee, de dag is te mooi, ik ga gewoon genieten van de zon en de straat en de mensen. Morgen, dan doe ik dit opnieuw en lees ik onderweg de krant. En neem ik er nog een cognacje bij.

2004-06-08T11:56:00.000+02:00

Nog ter illustratie bij de cellekes.

2004-06-08T11:39:00.000+02:00

Onze Albert is 70 geworden. HIEP HIEP HIEP!

2004-06-08T11:37:00.000+02:00

Lach hier niet mee. Wij hebben dit wel eens voor na een korte nacht.

cellekes

2004-06-03T20:51:00.000+02:00

een vrouwelijke hersencel wordt in een mannelijk hoofd geplant, bij wijze van experiment. De cel is veel gedoe en gekwebbel gewoon, maar in het nieuwe hoofd is het muisstil. Ze loopt wat rond, roept voorzichtjes "hallo", maar het enige antwoord is haar echo die nadreunt in het lege hoofd, niks grijze cel te bespeuren. Na nog lang zoeken, veel roepen en tegen zichzelf babbelen, geeft ze 't op en gaat stilletjes snikkend in een hoekje zitten. Maar plots hoort ze iets, jawel, daar komt een hersencel aangelopen! Helemaal buiten adem komt een mannelijke hersencel bij haar aan, en zegt "kom mee, jong. Wij zitten allemaal beneden!

en hop

2004-06-03T02:12:00.000+02:00

Voila, ik heb mij bij deze ook geïnterneerd in de Ring of Bloggers. Teneinde een hoop gezever over mij en mijn leven en dat van anderen los te laten op de mensheid. En op die manier dat alles toch wat zin te geven. Uiteindelijk is mijn motief dus louter humaan en filantropisch. Vandaar deze eerste tip: goeie strippoker-site: starpoker. Mensen van beider kunne gaan voor u uit de kleren zonder te zagen dat je dat zelf ook moet doen. Wat uiteraard net een stimulans is om dat wel te doen. Ik heb al menig avond naakt voor mijn scherm doorgebracht. En ik ben ondertussen bedreven in het pokeren.
Mijn filantropische ingesteldheid noopt mij bovendien de minderbedeelden in deze wereld in dit log te betrekken, teneinde ook hun miezerige leven enige zin te geven. De heer Vanderhaeghe (kost u een pint) gaf mij net te kennen dat hij voluit in reïncarnatie en helderziendheid gelooft. Hij meent zelfs zelf over dergelijke gaven te beschikken, en we hebben besloten om samen als medium op te treden en de wereld met verstomming te slaan. Give us your name and we will tell you who you are. We weten nu al meer van u dan u zelf. Wie durft?